Założone przez Kazimierza Wielkiego miasto o królewskim imieniu otrzymało prawo lokacyjne 27 lutego 1335 roku. W następnych latach przyłączono do niego sąsiednie wsie – m.in. Bawół (według przekazów historycznych to właśnie na jej terenie zaczął wznosić Kazimierz pierwszy budynek Akademii Krakowskiej). Z końcem XV wieku osiedlili się tutaj krakowscy Żydzi. Intensywny rozwój obu części Kazimierza – chrześcijańskiej i żydowskiej trwał do połowy XVII wieku – najazd szwedzki spowodował wielkie zniszczenia i położył kres epoce rozkwitu. Oddzielony od Krakowa Wisłą, która rozgałęziając się pod Skałką płynęła głównym nurtem przez ul. Dietla i Daszyńskiego był Kazimierz do roku 1813 wyspą otoczoną murami miejskimi z bramami i basztami. Konstytucja 3 Maja włączyła go do Krakowa. W XIX wieku rozebrano mury miejskie, a z końcem lat siedemdziesiątych, za prezydentury Dietla, osuszono ostatecznie koryto starej Wisły; Kazimierz stał się jedną z dzielnic Krakowa. Jedną z najbiedniejszych. W ostatnich latach zrodził się pomysł rewitalizacji Kazimierza, powołano zespół ekspertów, powstało Towarzystwo Miłośników Królewskiego Miasta Kazimierz i utworzono Biuro Lokalne Kazimierz – na szczęście jednak Biuro nie posiada funduszy, dzięki czemu Kazimierz rewitalizuje się spontanicznie.